I don't want to survive! I want to live

هی فلانی!! زندگی شاید همین باشد... (اخوان ثالث)

آره! شاید همین باشه! همین خنده ها و اشکهای گاه و بیگاه... همین دل بستن ها و گسستن ها... همین رفتن ها و موندن ها... همین تصمیمات  ریز و درشتی که هر روز میگیریم... همین درهای بسته برای دیدن درهای دیگه... همین گذرگاه های مختلف و حتی تنگی که هر کسی به نوعی درگیرش هست... آره!! زندگی همینه!!

ولی با تمام این اوصاف زندگی ارزش زیستن نداره؟ سخت نگیر! به قول سهراب "چشم ها را باید شست... جور دیگر باید دید..."

. بهانه .

گفتم : تو شیرین منی      گفتی : تو فرهادی مگر؟

گفتم : خرابت می شوم      گفتی : تو ابادی مگر؟

گفتم : ندادی دل به من    گفتی:تو جان دادی مگر؟

گفتم : ز کویت می روم      گفتی : تو ازادی مگر؟

گفتم : فراموشم مکن      گفتی : تو در یادی مگر؟

کلمات بازی

ديروز ؛ جايي از اين شهر بزرگ ؛ ايستاده بودم . البته دليل ايستادنم اين بود كه با يه دوستي قرار داشتم . تو همين حيني كه منتظر ايستاده بودم ؛ باد يك تكه ورق كه مقداري كثيف و پاره شده بود رو به زير پايم هل داد و بر حسب كنجكاوي تكه كاغذ را با پا بازي بازي دادم كه ديدم مطلب جالبي داخل آن است كه مرا راغب كرد تا خم شده و آن تكه كاغذ را بردارم و شروع به خواندن كنم . آن تكه كاغذ مربوط به صفحه ي مشاوره از مجله خانواده سبز به تاريخ نيمه دوم اسفند 86 كه توسط پروفسور حسين باهر عضو هييت علمي دانشگاه شهيد بهشتي نوشته شده بود كه من اين مطلب رو همانطوري كه در آن نوشته بود را در اينجا روبه روي ديده تان قرار مي دهم . مطلب به قدري درخور فكر و نيز سليس  مي باشد كه بدون هيچ توضيح اضافه اي مطلب را بخوانيد ، البته مطلب ممکن است بهترین یا بدترین باشد اما برایم جالب بود که در اینجا برایتان گذاشتم .

1-     زن آخرين مخلوق كارخانه هستي است . بعد از جمادات ؛ نباتات و حيوانات ؛ آدم و حوا ( پس از آدم ) آفريده شده است .

2-     خداوند در خلقت حوا به خودش تبريك گفته است : ((ثم انشا؛ ناه خلقا آخر فتبارك الله احسن الخالقين ))

3-     زن يكي از چهار آيت الهي است : (( و من آياته ان خلق لكم من انفسكم ازواجالتسكنوا اليها ))

4-     هر مردي به چهار اعتبار به چتر زنانه وصل است : مادر ؛ خواهر ؛ دختر ؛ همسر .

5-     هر مخلوق زوجي دارد : حتي سوره هاي قرآن و زوج مرد ؛ همانا زن است : (( وخلقناكم ازواجا ))

6-     زن جلوه جمال الهي است و مرد جلوه جلال الهي : (( ان الله جميل و يحب الجمال ))

7-     مادري بالاترين شان يك زن است كه با آن كامل مي شود و كمال مي بخشد : (( الجنه تحت اقدام الامهات ))

8-     زن از نظر جسمي ظريف تر و از نظر روحي لطيف تر از مرد است و از نظر كلامي حريف تر .

9-     زن ها شباهت هايي با خدا دارند : شريك ناپذيرند ؛ مشتاق تجلي اند ؛ سن بر آنها نمي گذرد ؛ نگران مرگ نيستند .

10- زن ها مانند گل هستند و مردها مانند درخت و شايد به همين مناسبت سعدي نام كتاب هايش را (( گلستان )) و ((بوستان )) گذاشته است .

11- زن بايد (( شعف )) داشته باشد و مرد (( شرف )) و ازدواج بايستي هم وسيله داشته باشد و هم هدف .

12- براي زن (( عفت )) تعريف شده و براي مرد (( غيرت )) .

13- ازدواج سالم آن است كه با موازين شرعي تاييد و با مضامين عشقي تضمين شود .

14-  زن بايد زنانگي داشته باشد و مرد مردانگي ؛ يعني هر كدامشان (( خود )) باشند .

15- اختلاف بين زن و مرد مي تواند هنرمندانه به سازندگي انجامد و ناهنرمندانه به سوزندگي .

16- زن شناسي از خداشناسي مشكل تر است ولي از خودشناسي لازم تر.

17- نيمي از حال و تمام آينده را زن ها مي سازند ؛ بدون آنكه صدايش را در بياورند .

18- زن از چهار (( سين )) خوششان نمي آيد : سن ؛ سوسك ؛ سكوت ؛ سياست .

19- زن ها فقط از يك دروغ خوششان مي آيد و آن تعريف از جمالشان است .

20- سقراط گفته : (( اگر زني با شوهرش هماهنگ باشد ؛ او را (( خوشبخت )) و اگر نا هماهنگ باشد ؛ (( فيلسوف )) مي كند؛پس در هر دو صورت بايد ازدواج كرد .

بگو!

بگو! با من بگو! از اسرار ناگفته

                     از زبان پنهان شده

بگو! بگو! با من بگو!

                             از عشق راستین

                                                  نه حقارت به ابتذال کشیده

بگو از آغاز

           از چگونگی ادامه

                                از ترس خاتمه

بگو! بگو! با من بگو!

                         از حقیقت

                                   از پاکترین صمیمت

                                               به دور از هر تزویر نابخردانه

بگو از عسل شیرین محبت

                                ناب ترین صداقت

                                                     پاکی و وفاداری خالصانه

بگو! بگو! با من بگو!

                    از آرامش دوست داشتن

                                                 از رویای رسیدن

                                                          در آغوش امن آرامیدن

بگو از اعتماد

               اطمینان

                        سر سپردن

                                       رها از تشویش از دست دادن

بگو! بگو! با من بگو...

تصمیم ...

اغلب مردم نمی دانند واقعا از ( زندگی ) چه می خواهند . اما بدتر از انها کسانی

هستند که می دانند چه می خواهند اما هیچ کاری در جهت بدست اوردن ان نمی کنند .

انها فقط می نشینند و امیدوارند روزی همه چیز را بدست اوردند . ان " روزی " همین امروز

است . سالها پیش عبارت جالبی شنیده ام : که " جاده روزی "به ناکجا اباد ختم خواهد

شد . مسلما شما نمی خواهید به ناکجا اباد برسید . پس روش خود را عوض کنید و زود

دست به کار شوید . چگونه ؟؟؟؟؟؟؟؟ ( این را شما باید تصمیم بگیرید )


* نیرویی است که امور نامرئی را به مرئی و رویا را به واقعیت تبدیل میکند *

" انتونی رابینز "

تغییر....

آدم باید استاد تغیر باشه نه قربانی تغییر.

هر جا که میری همه عوض شدن سال رو بهت تبریک میگن و برامون سال خوبی رو آرزو میکنن

اما سال خوب رو تو چی میبینن؟؟؟

توی اینکه مشکلی برامون پیش نیاد یا کسی اذیتمون نکنه؟؟

واقعن ما سال خوب رو تو چی می بینیم؟

البته فکرکردن تا عمل کردن کلی فاصله داره

اما اگه بتونیم توی همه ی مواردمون تغییر ایجاد کنیم کار کردیم و میتونیم گذر سال به سال عمرمون رو ببینیم وگرنه زندگی برامون میشه یه کار تکراری که بر اساس یک سری قوانین باید بهش ادامه بدیم.

البته بعضی افراد قوانین رو میشکنن و خودشونو از زندگی کردن راحت میکنن.

این پست فقط حرفش اینه:

آدم باید استاد تغیر باشه نه قربانی تغییر.

 

 

 

عیدانه

باز هفت سين سرور
ماهي و تنگ بلور
سکه و سبزه و آب
نرگس و جام شراب
باز هم شادي عيد
آرزوهاي سپيد
باز ليلاي بهار
باز مجنوني بيد
باز هم رنگين کمان
باز باران بهار
باز گل مست غرور
باز بلبل نغمه خوان
باز رقص دود عود
باز اسفند و گلاب
باز آن سوداي ناب
کور باد چشم حسود
باز تکرار دعا
يا مقلب القلوب
يا مدبر النهار
حال ما گردان تو خوب
راه ما گردان تو راست
باز نوروز سعيد
باز هم سال جديد
باز هم لاله عشق
خنده و بيم و اميد

عید شما مبارک .


چه افسانه ی زیبایی... زیباتر از واقعیت .. راستی مگر هر شخصی احساس نمیکند که نخستین روز بهار گویی نخستین روز آفرینش است.


***نوروز مبارک***

عیدآمدوعید آمد
یاری که رمید آمد
عیدانه فراوان باد
تا باد چنین بادا!

سال نو مبارک

                                                                  مطلب از (( آسمون پر ستاره ))


*****************************************************************


اين روزها آخرين روزهاي عمر سال 88 هست... چه زود گذشت! انگار همين ديروز بود كه براي جور كردن همه سين هاي سفره، لحظات آخر به تكاپو افتاده بوديم...

سال جديد ميشه آخرين سال دهه 80!! باورت ميشه؟ دهه 80 هم داره تموم ميشه!! تا اومدم به نوشتن تاريخ با سال 80 عادت كنم، شد 81!! به نوشتن 81 عادت كنم اونم شد 82 و سال ها همين جوري گذشت
حالا فكر ميكنم به دهه 90 !! دهه اي كه الان كه بزرگتر شدم بايد سنجيده تر و با برنامه ريزي بهتر عمل كنم...
بهار با تمام زنده كردن و زنده شدن از راه ميرسه، حيف نيست كه ما هنوز تو خواب غفلت باشيم؟
اميــــــــــــــــــــــــــــدوارم همگي سال خيلي خوبي داشته باشيم .

                                                                            مطلب از (( آن شرلی ))


***************************************************************************


سلام به همه دوستان
یکسال از عمرمون گذشت و هر انسان هم تو کل زندگیش می خواد و خواسته بهترین باشه اما اگه نشد ایراد نداره یکسال دیگه هم به عمرمون اضافه شد اما ایندفعه امیدوارم هرچی که میخواهید براتون بشه و همیشه براتون اومد داشته باشه .
سال نو رو بهمتون تبریک می گم و امیدوارم تو سال جدید هرچی میخواهید بر وفق مرادتون باشه و هرجایی هستید خوش و سرحال باشید .

                                                     سلامتی
                                           سعادت
                                           سیادت
                                           سرور
                                           سروری
                                           سخاوت
                                           سرزندگی
                            هفت سین همیشگی سفره رندگیتان باد .


                                                                                              مطلب از (( جوجوطلا ))


***************************************************************************


سلام پیشاپیش عید رو بهتون تبریک میگم . یه چند وقتی بود که دوست داشتم شعر یا نوشته ای از محمد صالح علا تو یکی از پستهام بذارم که نشد اما برای این پست عیدانه جالب دیدم این شعر رو که به نوعی یاداور خاطرات کودکیامون هست رو بعنوان پست عیدانم بذارم .
امیدوارم سال خوبی رو شروع کنید و به پایان هم برسانید .
عيد و باز كبوترا
خواب مي بينن ماهي شدن
شيرن و نعره مي كشن
عكس رو ده شاهي شدن
عيده و توي سينما
فيلماي رنگي مي ذارن
قصه مرد شيشه اي
بانوي سنگي مي ذارن
عيده و باز كفشاي من
لنگه به لنگه ؛ تابه تاست
تو اين غريبي ؛ خونه مون
از كي بپرسم كه كجاست ؟
عيده و باز نم نم بارون گرفت
دست تر و شبنميمو
برق چراغون گرفت
همه خوشن ؛ چشم من اما تره
عمر منو اين دل داغون گرفت
                                      

شاعر شوريده دل (( محمد صالح علا ))


                                                                 مطلب از (( بی اسم ))


***************************************************************

روز نوشت و درد و گلایه

سلام

سلام به همگی دوستان و کسایی که برای اولین بار به وبلاگ ما اومدن

پیشاپیش روزهای خجسته ای که در پیش روی داریم رو بهتون تبریک میگم . از چهارشنبه سوری بگیرید تا عید ایرانی نوروز .

امیدوارم با سوزوندن بدی ها سبزه های دلتون سبز بشه ،

زردی تون به آتش برسه و سرخی زندگی مثل سیب سرخ غوطه ور تو تنگ آب همیشه پایدار باشه ،

فال حافظتون همیشه رنگ عشق داشته باشه ،

سکه زندگیتون همیشه یک رو باشه ،

ترشی زندگیتون از لذت باشه درست مثل میک زدن یک لواشک ترش که صورتتون رو جمع می کنه ،

خاصیت زندگیتون باصفا ،

نوشتون نوش باشه ، دلتون پر خنده باشه ،

دستتون تو دست یار باشه ،

زندگیتون به کام باشه .

امروز قرار بود دوست جدیدی که تو قسمت نویسنده گان وبلاگ یا به قول خودمون برو بچ قلم بدست اضافه شده به نام آسمون پرستاره این پست این هفتمون رو بذاره اما نمیدونم چرا با اونکه رمز کاربری و پسوورد رو بهش دادم نمی تونه وارد مدیریت وبلاگ بشه و جالب اینه که خودم هم که با همون رمز و پسووردی که به ایشون دادم هم نتونستم وارد بشم حتی به جوجو طلا هم گفتم و او هم گفت همین مشکل من و آسمون پر ستاره رو داشت . اما باز هم تلاش می کنم که این مشکل رفع شود و شما با قلم زیبای این دوست جدیدمون آشنا بشین .

حالا اگر شماها میدونید جریانش این مشکل چیه به ما هم خبر بدید که مشکل رو رفعش کنیم .

یک گلایه از مسئولان بلاگفا کنم که از وقتیکه من با این مشکل مواجه شدم بهشون ایمیل دادم که کمکی کنند در مورد رفع این مشکل اما انگار نه انگار . به قول آسمون پرستاره فقط بلدند تبلیغ الکی کنند که ما الیم و ما بلیم .

چهارشنبه سوری

همه‌امون با تعریفش آشناییم!! با نزدیک شدن به عید نوروز و خونه تکونی، تمام خرت و پرت‌های اضافی رو ٧ تا کوپه می‌کردند و خب آتیش که مقدس بوده و اونا رو آتیش می‌زدند!

اما این سال‌ها چی؟ این چند سال اخیر! یعنی تا میتونی بمب و خمپاره و نارنجک و به زودی بازوکا بخری و تا جون داری آلودگی صوتی درست کنی!!! ما ایرانی‌ها ملت جالبی هستیم! از یه طرف دم از فرهنگ و تمدن آریایی‌امون می‌زنیم، از یه طرف میگیم خوش به حال خارجی‌ها جشن هالووین‌اشون چقدر خوبه... قشنگه... این treat and tricks چقدر با مزه است!!! انگار نه انگار مام قاشق زنی داشتیم!!! فال گوش وایستادن داشتیم!!! ولی الان فقط بلدیم شهرمون رو بکنیم مثل یه شهر جنگ زده!!! حتی مثل هم نه!!! خودش!!! چون یکی چشمش رو از دست میده، یکی دستش رو، یکی...

این چینی‌ها وسایل آتیش بازی درست حسابی‌اشون رو هم که نمیدن، به درد نخورها میدن!!! به مقدساتت قسم بیا امسال نخریم از این خزعبلات!!! بیا از این فرهنگ غلطی که داره هر سال مرسوم‌تر میشه جلوگیری کنیم!!! بیا از مراسم اصیل پارسی‌امون صیانت کنیم!!!

پ.ن: با خودمم هستم! قصد جسارت به کسی ندارم!

جمله

امروز گرسنگی فکر از گرسنگی نان فاجعه انگیز تر است.

برای خوشبخت بودن به هیچ چیز نیاز نیست جزء به نفهمیدن.

                                                            دکتر علی شریعتی

بی عنوان

وقتی که صبح میشه و چشمام رو به یک روز جدید باز میکنم و خودم رو از رختخواب جدا می کنم ، خدارو شکر میکنم که یکروز دیگه داره به عمرم زیاد میکنه و تو طی روز ازش میخوام که مثل همیشه مراقبم باشه . و وقتی شب به خونه میرسم و به رختخوابم میرم ، بازهم خدارو شکر می کنم که یکروز کامل رو به عمرم اضافه کرد . به امید روزهای خوب برای همه .

پ.ن : ممنون از همه عزیزانی که تو یکسالگیمون خطی به یادگار گذاشتند .

یکسالگی

                           روزی نمی شود که به یاد ناگفته ها

                  از گفته های ناگفته ی خود ننویسیم

                  یک دم نمی شود که به یاد وبلاگمان

                  از فرط خستگی چیزی در آن ننویسیم

                  می شویم خوشحال از دیدن نظرات شما

                  می شویم دلگرم ، که هر هفته می نویسیم

                     
****************************************************************************

****************************************************************************


برگشتی

برمیگردم  عقب !! چقدر بده که حافظم کمه !! چقدر خوبه که  همه چی رو با

ساعت و تاریخ  این دنیای مجازی ثبت کرده !! اول  تو بلاگفا مینوشتم بعد تغییر مکان دادم...

این موقع بود که ...




بی اغراق  بهترین اتفاق مجازی زندگیم بود... توی دنیای واقعیش سخت میشه دوست خوب پیدا کرد چه برسه اینجا که هیچ کی خودش نیست!!

بی اسم  عزیز و جوجوطلای عزیزم، خوشحالم که تو جشن یک سالگی برگشتی منم با شماهام...
2تا بودن!! دو نفر که با هم مینوشتند!! کمی طول کشید و زمان برد  تا همدیگر رو بشناسیم!! بعد در  بهت و ناباوری خودم به منم  گفتند که بیام تو جمعشون!! من  با پا که نه ولی با کله رفتم!! حالا تقریبا 10ماهی میشه که با هم مینویسیم!!
                                                                                         ( نوشته شده توسط آن شرلی )
 
*****************************************************************************

*****************************************************************************


یادگاری

روزی که دانش لب آب زندگی می کرد
انسان در تنبلی لطیف یک مرتع با فلسفه های لاجوردی خوش بود
در سمت پرنده فکر میکرد
با نبض درخت نبض او میزد
مغلوب شرایط شقایق بود
مفهوم درشت شط
در قعر کلام او تلاطم داشت
انسان در متن عناصر می خوابید
نزدیک طلوع ترس بیدار میشد
اما گاهی آواز غریب رشد در مفصل ترد لذت می پیچید
زانوی عروج خاکی میشد
آن وقت انگشت تکامل در هندسه ی دقیق اندوه تنها می ماند .


یه جورایی نوشتن از یه چیزایی بخصوص که اون چیزا در غالب شعر که همه ی ناگفته های گفتنی مون رو بیان میکنه توی شعری که برای این پست سالگرد تولد وبلاگمونه انتخاب کردم ، در اینجا آوردم . چون بعضی وقتها زبان غاصر میشه از تکلم و یک نوشته می تونه همون چیزی رو بگه که درون فکرم اینور و اونور میره . خوشحالم که می تونم یه پست رو تو اولین جشن تولد وبلاگمون به یادگار بذارم .

                                                                                     ( نوشته شده توسط جوجوطلا )

*****************************************************************************

*****************************************************************************


بفرمایید خوندن

پشت میز کامپیوتر نشسته بود و داشت کامنتهایی که برای وبلاگشون اومده بود رو یکی کی جواب میداد و به وبلاگاشون سر میزد .
تو همین حین دست از تایپ کردن کشید و تکیه به پشتی صندلی کرد و کمی چشاش رو مالوند و یک نقبی به روزهای گذشته زد .
انگار همین دیروز بود که وبلاگ رو ثبت کرد و اولین پست رو گذاشت .
کامنت اولین پست ، کامنت یکی از بهترین همراهاش بود و کامنت دومی هم یکی دیگه از بهترین دوستاش که این دومی شد یکی از نویسنده های فعال وبلاگ .
همینطور پست ها گذاشته میشد و وبلاگ شناخته تر میشد بین وبلاگنویسانی که تو رفت و آمد اینترنتی با هم آشنا شده بودند و تو یکی از همین رفت و آمد ها با یک خوش نویس دیگه آشنا شدند و اون هم به جمعشون اضافه شد و همینطور روز به روز رونق دیداری وبلاگ زیاد می شد ، و علاوه بر این دوستیشون هم زیادتر تر می شد .
تو همین فکرها بود که تکیه اش رو از پشتی صندلی کمی کم کرد و شروع کرد به ادامه کامنت خونی و سر زدن به وبلاگهای دیگه برای دعوت ازشون برای سهیم شدن تو شادی و خوندن تولد نامه مربوط به اولین سالگرد تولد وبلاگ ناگفته های گفتنی مشغول شد .

                                                      ( نوشته شده توسط بی اسم )

*****************************************************************************

*****************************************************************************

وطن

وطن یعنی اعماق ریشه‌ات تو یه خاک...

وطن یعنی جایی که اجدادت اونجا بزرگ شدند و زندگی کردند و مردند...

وطن یعنی جایی که از هوایی نفس بکشی که تمام اجدادت از همون تنفس کردند...

وطن یعنی جایی که وقتی میگی فلانی‌ام تا 2 نسل پشتت رو می‌دونند کیه!! جایی که وقتی تو کوچه و خیابونش راه میری، تاریخ داره! هویت داره! روح داره!

وطن یعنی جایی که، وقتیکه از همه جا رونده شدی، آب و خاک و مردمش میان به استقبالت... جایی که میتونی دوباره رویاهات رو بسازی...

جدایی

ناله ای از پس دیوار دلم

گفت که لبریز غم است

قصه ی گذشتن و نگفتن است

و صدا با من خواند

و نوا با من مرد

دل من مثل پرنده ای رها

غم تنهایی مرا با خود برد

کام ها در حسرت جرعه ای عشق

دست ها چشم بر سفره ی بخشش دوختند

و چه تن ها که در این داغ شقایق سوختند

راستی می شنوی؟

این صدای دل بیمار من است

آرام است ولی منتظر لبخند است

خودش اینجاست اما....گوشه ای در بند است

عشق او نا فرجام

کوله بار سفری از گله ها می بندد

آری ....دل من از دل من پر زد و رفت

غصه ی رفتن او

قصه ی من شده است

خاطراتم رفتند

جایشان خالی است

گوشه ای در ذهنم

قاب عکسی خالی

که در آن هیچ نبود

گردی از نفرت و غم

روی آن نشسته بود

و در غصه و درد

در وجودم وا شد

و چه آسان در باد

در غروب خسته ی دلتنگی

آرزوی دیدن لبخندش

بی صدا و خاموش

کم کمک در دل من جان می داد

و چه آرام آهنگ جدایی را خواند

و نفهمید که قلبم پیشش

تا ابد گوشه ی صندوقچه ی عشقش جا ماند

آسمون بی ستاره

کنار برکه روی یک تخته سنگ ، غرق در رویای زیبای عشق بازیه دو قو نشسته بود . با خرده سنگهایی که کنار برکه افتاده بود و دونه دونه درون آب زلال و بدون موج می انداخت ، امواجی بوجود میاورد که مثل تشعشعات خورشید که از منبعش خارج میشه بزرگ و بزرگتر میشد .

باد هم سوسوکنان صورتش رو نوازش میداد و علاوه بر صورتش ،امواجی هم بر روی آب بوجود میاورد . براش هیچ معنی ای نداشت تنهایی . شاید تا به حال با هم بودن رو حس نکرده بود یا اگر هم حس کرده بود معنی اون حس رو نفهمیده بود .

نگاهش رو به آسمون کرد . بازهم با هم بودن رو دید .باهم بودن دو کبوتر که چه عاشقونه جولان میدادند تو آسمون آبی بالای برکه . رویاهاش سیاه و سفید یا رنگی بود . سرش رو به آسمون و دستش دونه دونه ریگهارو نثار آب برکه میکرد . بازهم خندید از با هم بودنها . خنده ای پرمعنی همراه با بی معنی .

گردنش رو کمی تکون داد و از خستگی قلنجشو شکست و چشمش به درون آب افتاد و دنبال بازی ماهیهارو دید که باله هاشون رو چه مواجبار تو آب تکون تکون میدادند و با فریاد بی صداشون برای همدیگه شعر می خوندند .

خسته از نشستن خزید به زیر درخت بیدی که همون نزدیکی برکه بود و آروم چشاش رو لای شاخ و برگ درخت بازی داد و چشمش به لونه گنجشکی خورد که داشت به جوجه های تازه از تخم دراومدش غذا میداد .

آهی کشید و بخواب رفت .

خوابی دید از دیده های اونروزش از آرزوهای محالش ، تو همین گیرواگیر فرشته ای رو دید که کنارش نشسته و آروم بهش میگه پاشو ، پاشو دست بردار از این خواب و خیالا ،پاشو باید بریم . پاشو این یک تقدیره که باید تنها باشیم ، تقدیر شما دیوها و ما فرشته ها تنهاییه ، اما بدون تنهایی هم واس خودش یک نوع باهم بودنه.

امروز... امشب...

امروز خورشید مرد... اما نگرانش نباش! فردا که خدا روز رو reset کرد، دوباره در میاد!!

امروز بارون اومد... شست و تمیز کرد... همه چی رو...

امروز ساعت از حرکت ایستاد!! مسخ کدوم فکر؟ کدوم خیال دست نیافتنی؟؟

امروز توی سوز باد و برگهای رقصان پژمرده، پرنده ای زیبا میخوند... چرا؟ نوید بهار میداد؟ یکم زود نیست؟

امشب تزلزلی بود بین رفتن و موندن...

امشب زنده شد... سر از قبر فراموشی درآورد... مقایسه بی‌رحمانه‌‌ای شد...

امشب دوباره تهدید آمیز فریاد زد... نه... دیگه نه...

مدتی هست بشارتم میدن به اومدن تو!! به گمونم خودم رو چنان تو آغوشت رها کنم که هیچ کابوسی نتونه جدامون کنه... مدت زیادیه منتظرم بیای... قبل از اونکه خستگی به این بیقراری دراز مدت چیره بشه، بیا... بیا...

کاخ گلستان و خاطره ها

از در ورودی که وارد میشی و عظمت ساختمون ، معماری ، نقشهای زیبای هندسی که آذین شده با هنر اصیل ایرانی ، یعنی کاشیکاری و نقشهای زیبایی که از نقشهای معروفی چون ترنج ، شکار آهو ، گلدانی ، لیلی و مجنون ، سربازان هخامنشی ، شیر و خورشید ، و ... در خشت خشت آجرهایی که به دست استادان بنا و معمار و کارگر روی هم نشسته این حس تو وجودت میاد که افتخار کنی به داشته های کهن ایرانی.

وقتی با دوست همراهت گشت میزنی توی باغ زیبای بنا ، خودت رو جای اون شاه میذاری که روزی با افتخار بر اریکه سلطنت نشسته بود .

یاد هنر همیشه زنده یاد علی حاتمی میافتی که چه زیبا طهران قدیم رو در قاب جعبه جادو به تماشا گذاشت .

یاد صدای دلربای شوریده محمد صالح اعلا میافتی که چه شیرین از حیاط و هشتی های خونه خان باجی صحبت میکرد میافتی .

یاد اون حیاط قدیمی میافتی که مادر تو باغچه اش نعنا و ریحون و شاهی و جعفری کاشته بود و عصرها رو بالکن می نشستید و با اون شلنگ راه راه قرمز سفید که عشق آقاجون بود ، شبنم بارون می کرد سبزی هارو و عطرشون رو تو فضا غوطه ور می کرد .

وقتی به اشتباه و بدون هیچ راهنمایی که تو باغ دیده نمیشه سرک میکشی تو تالار آیینه ، تازه می فهمی که چه حسی داشته شبهای بدون لامپ با یک شمع چه محفل هایی رو پرنور میکرده و چه شب بیداری هارو به آدم هدیه می کرد .

وقتی نگاهت به درهای چوبی بزرگی که روی یک لولای چفتی می چرخی تازه بوی عطر چوب رو می تونی مجسم کنی . وقتی که لمس می کنی دق الباب رو یکدفعه پرت میشه تو سالهای قدیم قدیمی و بوی آبی که فروشنده های محل برای سرچراغیشون جلوی مغازه ها ریختند و با بوی خاک که یکی میشه تازه بوی زندگی رو می تونی لمس کنی .

وقتی مادر رو می کنه به ماه بانو ( در فیلم مادر همیشه زنده یاد علی حاتمی ) و میگه اون شربت سکنجبین رو بیار بده به طلعت ( که حامله است ) تا سردیش نکنه ، تازه لذت محبت رو تو همون سکنجبینی که دیگه نیست می بینی .

عظمت تخت مرمر رو که می بینی که چه استادانه روش تراش خورده و اشعار زیبایی روش حک شده ، نقش دلت رو می بینی که چه عاشقونه داره پرواز می کنه به گذشته .

حوض آبی لاجوردی رنگی که به عقیده ایرانیان مظهر پاکی و نعمته با یک هندونه خوشرنگ آخ که چه منظره ای رو بوجود میاره . وقتی که بچه ها دورش می چرخند و بعضی وقتها دستی تو آب می کنند و به سمت هم می پاشند ، دونه دونه قطره هاش لبریز میشه از یک رنگین کمون هزار رنگ که تو هر رنگش میشه فریاد زد که بودن یک چیز دیگست .

و وقتی صدای عزیز تو حیاط می پیچه که ای مواظب باشید نچایید مثل یک دست نوازشگریه که با اونکه بازدارندست اما انگار حولمون میده برای ادامه دادنش .

وقتی تو مستراحش پا میذاری تازه می فهمی مستراح رفتن بدون رنگ فلور و سقف کاذب چه لذتی داره ، وقتی سقف کاهگلیش که از بالای دریچه درش بادی که میون درختها چرخ زده و میاد تو و به سقف کاهگلیش میشینه تازه می فهمی که اینجایی که شاید بخندی به حرفم که میگم چه حالی میده چجوری بوده وقتی که سنگ مستراحش هم براساس یه عقیده ها و فرمولهایی ساخته شده تازه می فهمی که این هم یکی از جاهای خاطره انگیزه زندگیه .

چای همیشه دم عزیز ، خستگی درکن آقاجون بود که تو نعلبکی می ریخت از استکان کمر باریک ناصری و چه با لذت می خورد که این لذتش آدم رو وسوسه میکرد برای خواستن یک چایی از عزیز حتی در قبال شنیدن این جمله و نیشخند زدن بعضیا که زیاد نخور شب جاتو خیس نکنی .

یخدونی که یخچالمون بود ، سبویی که آبسردکنمون بود ، اجاق دستی ای که هم بخاریمون بود هم غذا داغ کنمون بود ،  ... ، صفای با هم بودن هم واس خودش صفایی بود .

ادامه نوشته

پدر و مادر

سلام
یه مدتی داشتم به تمام روابطمون فک میکردم
توی این مدتی که تنها بودم و هنوزم هستم داشتم به تنهاییهام  فک میکردم
و به این نتیجه رسیدم وقتی ادم  پدر و مادرش کنارش نباشن همیشه احساس پوچی و بی هدفی میکنه
مثل این  4 هفته ای که  پدر و مادرم کنارم نیستن و به مسافرت رفتن
انگار کاملا بلاتکلیفی و نمی تونی هیچ کاری انجام بدی
هر کدوم از اعضا خانواده مثل خواهر و برادر نمی تونن جای پدر و مادرو پر کنن
توی این  چند هفته  دو سه روز  خودمو به  پدر و مادرم رسوندم  و به آرامش قبلیم رسیدم ولی زود تموم شد
شاید اول که می خوان برن  شوق داری که تنها میشیم  و دور از تمام  دستورات و  عقایدشون میتونیم یک هوایی تازه کنیم ولی بعد از رفتنشون کاملا احساس پوچی میکنیم
حالا درسته که شاید روابطمون باهاشون خیلی عالی نباشه ولی باید اینو بدونن که واقعا بهشون احتیاج داریم توی همه ی  کارها

اگر تنهاترین تنها شوم

                                باز خدا هست

تو مهربان آسیب ناپذیر من هستی

                                             ای پناهگاه ابدی من

تو میتوانی جانشین تمام بی‌پناهی‌ها شوی...

دکتر علی شریعتی

دنیا و حس ها

نگاه خیره ای که بهش میندازی تو رو لبریز می کنه از حس خواستن ، حس بودن ، حس فنا شدن ، حس ... ، خیلی از حسهای ناب دیگه .

وقتی داری دنبالش می گردی نمی دونی که داری دنبال خودت می گردی ،

دنبال نیمه گمشده ی خودت که باید یکجوری کاملش کنی .

چیزی شبیه یک قطعه پازل . یک قطعه پازلی که به نظر کوچیکه اما تکمیل کننده یک مجموعه ست .

وقتی که چشمات رو روی هم میذاری باز هم اون حس ها وجودت رو می گیره .

شاید ندونی یا بخوای ادای این به ظاهر دلسنگ هارو در بیاری یا با یک لبخند معنی دار به خودت حالی کنی که اینا یکجور بچه بازیه یا .... اما چه بخوای چه نخوای تو وجودت رخنه کرده .

تشنه ات میشه آب می خوری ، گشنه ات میشه غذا می خوری ، اینم یه چیزیه تو همون مایه ها . خودت میدونی و خودت .

کمک هم کسی بهت نمی کنه ، یعنی نمی تونه کمک کنه چون خودت کمک خودتی .

حالا این چرخ روزگار چرخیده و به سمت تو اومده .

فرقی نداره کی هستی چی هستی ، پولداری یا فقیر ، دختری یا پسر ، نقص عضو داری یا سالمی ، یا .... تو باید بچرخونی ای چرخ رو و تحویل بدی به دیگری .

پس بچرخون ، بچرخونم ، بچرخونیم .

حالا که رفته ای

حالا که رفته‌ای
دل دلیل می‌آورد و
عشق گریه می‌کند
با این همه
جای خالی‌ات پُر نمی‌شود
نه با خیال و نه با خاطره


حالا که رفته‌ای
می‌مانم کنار همین ایستگاه
که بوی تو را می‌دهد
می‌مانم و دست تکان می‌دهم
برای مسافرانی که تو رو گم کرده‌اند

 

حالا که رفته‌ای
نَه ستاره‌ها را دوست دارم
نه آفتاب را
چگونه بی‌تو می‌میرند و
زنده می‌شوند!؟

 

دنیا

می خواستم زندگی کنم راهم را بستند.

ستایش کردم گفتند خرافات است.

عاشق شدم گفتند دروغ است.

گریستم گفتند بهانه است.

خندیدم گفتند دیوانه است.

دنیا را نگه دارید می خواهم  پیاده شوم.

                                                                               دکتر علی شریعتی

یاد تو

باران قطره قطره می‌بارد
                          صدای رعد
                                        نگاه تو
                                            درخشش زندگی در چشمان تو
             باران شدت گرفت
یادم از تو می‌آید
         لحظه‌ای همه جا روشن شد
       صدای رعد
                    نبض قلبم در تبسم مهربانت
                                                به شمارش می‌افتد
دستان تو
         آغوش تو
               لبخند تو
قطره قطره می‌بارد
       از چشمان من نیز....

آه چه خیال باطلی...
افسوس! چه رویای محالی...

حالا که آمده ای

حالا که آمده‌ای
گریه نمی‌کنم
این باران
از آسمان دیگری است

 

حالا که آمده‌ای
تو پروانه می‌شوی و
من هم بی دغدغه
مرگ
پیر می‌شوم


 

حالا که آمده‌ای
تازه می‌فهمم
احساس آن دهقان پیر و
مزه‌ی دعای باران را

 

 

داستان کوتاه

دو کبریت عاشق هم شدند ، و روزها و شب ها در آتش عشق هم

سوختند ، و سرانجام تبدیل به زغال گشتند .


(استفاده از این مطلب با ذکر نام نویسنده و منبع آن موردی ندارد.)

ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی
سود و سرمایه بسوزی و محابا نکنی
دیده ما چو به امید تو دریاست چرا
به تفرج گــذری بر لب دریــــا نکنی

(حافظ)

نمیدونم چرا!! ولی گاهی اوقات ماها به کسانی اهمیت میدیم که اصلا براشون مهم نیستیم!! و کسانی که به ما اهمیت میدن اصلا برامون مهم نیستند!! خیلی وقته یه رابطه سالم دوطرفه ندیدم... پس کجاست عشق حقیقی؟؟ تو افسانه‌ها؟؟...

باران

باز باران با ترانه

با گوهر های فراوان می خورد بر بام خانه

یادم آرد روز باران

گردش یک روز شیرین

خوب و دیرین توی جنگلهای گیلان

کودکی ۱۰ ساله بودم

شادو خرم

نرم و نازک

چستو چابک

با دو پای کودکانه

میدوم هم چو آهو می پریدم از سر جوی

دور می گشتم ز خانه

می شنیدم از پرنده از لب باد وزنده

دستهای نهانی

راز های زندگانی برق چون شمشیر بران

پاره میکرد ابر ها را

تندر دیوانه غران

مشت می زد ابر ها را

جنگل از باد خروشان چرخ ها می زد چو دریا

دانه های ریز باران

پخش می گشتند هرجا.....

 

امروز با اولین بارون پاییزی دوست داشتم این پست رو بذارم امیدوارم لذت برده باشید

و در آخر نظر تون رو بعد از خوندن این شعر بگید

ممنون

من به چشم های بی قراره تو قول میدهم ریشه های ما به آب شاخه های ما به آفتاب می رسد

ما دوباره سبز میشویم

                                                                   قیصر امین پور

کلید من کجاست؟

همه‌ی ما ها تو زندگی‌هامون به مشکلاتی برمی‌خوریم... مهم نیست قفل‌ها دست کیه! مهم اینه که همه کلیدها دست خدا است...

نا امیدی

به روايت افسانه‌ها روزي شيطان همه جا جار زد كه قصد دارد از كار خود دست بكشد و وسايلش را با تخفيف مناسب به فروش بگذارد.
 او ابزارهاي خود را به شكل چشمگيري به نمايش گذاشت. اين وسايل شامل
خودپرستي، شهوت، نفرت، خشم، آز، حسادت، قدرت‌طلبي و ديگر شرارت‌ها بود.
ولي در ميان آنها يكي كه بسيار كهنه و مستعمل به نظر مي‌رسيد، بهاي گران داشت و شيطان حاضر نبود آن را ارزان بفروشد ...
كسي از او پرسيد: اين وسيله چيست؟ 
شيطان پاسخ داد :
اين نوميدي و افسردگي است .
 آن مرد با حيرت گفت: چرا اين قدر گران است؟
شيطان با همان لبخند مرموزش پاسخ داد: چون اين مؤثرترين وسيلة من است. هرگاه ساير ابزارم بي‌اثر مي‌شوند، فقط با اين وسيله مي‌توانم در قلب
 انسان‌ها رخنه كنم و كاري را به انجام برسانم.
 اگر فقط موفق شوم كسي را به احساس نوميدي، دلسردي و
 اندوه وا دارم، مي‌توانم با او هر آنچه مي‌خواهم بكنم..
من اين وسيله را در مورد تمامي انسان‌ها به كار برده‌ام. به همين دليل اين
 قدر كهنه است.