تو
خورشید هراسان
رنگ پریده تابید.
دستی پنهان
قلبم را فشرد.
یادی دردناک
بر من گذر کرد.
نمیدانستم در دریای امید
گم گشتهام
نمیخواستم
نوح واقعیت غرقم کرد
عیسی وجودت کورم کرد
و موسی زمان،
اراده اژدههاییام را چوبی خشکیده نمود
اینجا، کنار این کتاب مکتوب
از ازل
تا ابد... تو را میخوانم
+ نوشته شده در پنجشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۸۸ ساعت 18:57 توسط آن شرلی
|
دستهایمان را به نشانه ی دوستی بی حد در دست هم می نهیم برای گفتن ناگفته هایی که باید گفته شود .